Jesień – dobry czas, jeśli nie jesteś botanikiem,

jeśli buty do wiązania szuka parkietu botwinnik:

jego cień kładzie się wyraźnie na chodnik,

a dalej – drzewa jak ręce, pozostałe bez pieniędzy.

Na niebie bez ptaków łatwo zwycięstwo odgadnę

własnych słów jak: „przepraszam”, „nie będę”,

które uznawane jako poczucie winy i mody,

stają się ciemnoszare w końcówce pogody.

Wszystko będzie lepsze, gdy deszczyk się rozpada,

bo niczego już więcej nie będzie,

tylko pozazdrościć jeszcze sił przesilenia

pijanych, wspomnień i dawnego psychicznego cierpienia.

Zatrzymaj się na chwilę, kiedy ryba umiera

w jeziorze, kiedy przyroda wyjmuje z garderoby

z westchnieniem pogniecione rzeczy i wodzi wzrokiem

w miejscu, zjedzonym przez mole, cerowanym okiem.

Josif Brodski

przełożył Ryszard Mierzejewski