Nagie, szorstkie trawy,
krople rosy, w których
wschodzi pieśń słońca,
chrabąszcze spadające

na plecy, w górze niebo
lazurowe i błyszczące,
jaskółki rysujące klucze
wiolinowe przestrzeni i

ja, dziesięcioletni.
Z palcem w ustach.
Zapatrzony. Zasłuchany.

Jakbym przyłapał świat
na gorącym uczynku.
I ta radość. Zdziwienie:

Samotność w starym domu, kwiaty
pajęczyn na białych ścianach;
kurz w sercu, kiedy odsłania
tajemnice książek; zmarli, kiedy
nocą między tobą a mną

Stanisław Dłuski