W okrą­głych błot­nych mi­skach

z ob­ca­sów i ko­pyt

lśnią tur­ku­sy nie­bie­skie

i chmur he­lio­tro­py.

Ka­łu­ża pły­nie z wia­trem -

tu mlecz­na, tam ruda,

wio­sna ryn­ny wy­ży­ma,

lu­bu­jąc się w bru­dach...

Ser­ce or­dy­nar­nie­je

i go­dzi się z bło­tem,

sko­ro w nim słoń­ce

usta za­nu­rzy­ło zło­te.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska