Gdyby Czas mógł podać mi rękę

i przyrzec mi przyjaźń!

A on? Całuje mi dłoń z wdziękiem

i wciąż przemija.

Gdybym go mogła złapać w sidła

ust, uśmiechu, włosów...

Lecz on! Ucieka jak na skrzydłach,

gdy ma mnie dosyć.

Czasami błagam go: Bądź ze mną,

mam ciebie za mało!

Cóż on? Choć ze mnie ma przyjemność,

wie, że nietrwałą.

Renata Kiełbus