Jak dzwon który zaledwie tylko tknąć a już śpiewa,

jak zabłąkanych ptaków głos.

Jak liść przez chwilę piękny, nim go wiatr strąci z drzewa,

tak w nas głęboko skryte śpią

Małe tęsknoty, krótkie tęsknoty

znaczące prawie tyle co nic,

nagłe i szybkie serca łopoty

kto by nie znał ich...

Nie wiadomo skąd zjawiają się, zakatarzone,

wyproszą łzę i żalu łut,

posiedzą, podumają i jak gość nieproszony,

nim się rozwidni, znikną już

Małe tęsknoty, krótkie tęsknoty

znaczące prawie tyle co nic,

nagłe i szybkie serca łopoty,

kto by nie znał ich.

Małe tęsknoty, ciche marzenia

zwiewne jak obłok, kruche jak dym,

nieodgadnione w nas duszy westchnienia,

kto by tam nie znał ich...

Andrzej Mogielnicki