Więc już codzienne ci to i zwyczajne
co wczoraj jeszcze było zachwytem
i poczuciem ze niezasłużone?
Oko które przywykasz
serce co się ścierasz zbyt szybko jak porowaty kamień
uczcie się trwać na co dzień w odświętności
Jezioro nad którym chyli się ta góra
przebita strzałą mgły
jest przecież równie piękna dziś jak wczoraj
Słońce ślizga się po nim
jak uczniak zjeżdżający wzdłuż poręczy schodów

Julia Hartwig