Po czerni jeżyny,
Po liściu kaliny
Jesień, jesień już!
Po ciszy na stawie,
Po krzyku żurawi
Jesień, jesień już.
Po astrach, po ostach
To widać, to proste,
Że jesień, jesień już
I po tym, że wcześniej
Noc ciągnie ze zmierzchem.
Jesień, jesień już.

Po pustym już polu,
Po pełnej stodole
Jesień, jesień już.
Strachowi na wróble
Już nad czym się trudzić?
Jesień, jesień już.
I po tym, że w górze
Wiatr wróży kałuże,
Tak, jesień, jesień już!
I po tym, że przecież
Jak zwykle, po lecie
Jesień, jesień już.

Ach, ten dzień w kolorze śliwkowym!
Berberysu i głogu ma smak...
Stawia drzewom pieczątki,
Żeby było w porządku,
Że już pora
Że trzeba iść spać...
A my tak - po kieliszku, po troszeczku
Popijamy calutki ten dzień.
Próbujemy nalewki
Z dzikiej róży, z porzeczki,
Żeby sprawdzić, czy zimą
To wypić się da?
To się w głowie nie mieści,
Że tak szumi szeleści
Tak bliziutko, o krok, prawie tuż!
Głębokimi rzekami, pachnącymi szuwarami
Idzie jesień
I prosto w nasz próg...
Ale co tam!
Przecież taka jesień złota
Nie jest zła!
Ale co tam!
Przecież taka jesień złota
Niechaj trwa...

Leszek Długosz